“กาแฟเป็นของกู”
ฉันมองคนที่เอ่ยปากแสดงความเป็นเจ้าของด้วยสายตาเดือดดาลต่างจากปกติหัวใจพองโตอย่างห้ามไม่อยู่แต่อีกใจก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ใจแปลกๆ
“มึงแน่ใจนะว่าแฟเป็นของมึง…และรักมึง” เมื่อพี่วินพูดจบฉันและจิงจิงก็หันขวับไปมองพี่ชายนอกสายเลือดทันทีราวกับเขารู้อะไรมาฉันเลยหันไปมองหน้าจิงจิงอีกครั้งแต่เธอกลับส่ายหน้า
“มึงหมายความว่ายังไง” นักรบเริ่มจะหัวร้อนขึ้นมาตอนนี้เขาต้องการแค่พาเธอกลับเท่านั้นไม่ได้อยากมาเถียงกับคนอื่น
“พี่วิน!” ด้วยความร้อนรนฉันเลยเอ่ยปากแทรกขึ้นมาด้วยความกังวลใจ
“มึงคงไม่รู้ว่ากาแฟแค่หลอกใช้มึง!”
“พี่วิน/พี่วิน” ทั้งฉันและจิงจิงเอ่ยขึ้นมาอย่างตกใจเมื่อเขาพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมาฉันหันไปมองหน้าพี่นักรบด้วยสายตาสั่นไหว
“กาแฟไม่อยากหมั้นกับกูเลยเข้าหามึงเพื่อเอามึงมาเป็นโล่กำบังจากกูเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเธอก็แค่สลัดคนโง่อย่างมึงทิ้งไป” พี่วินพูดเสียงสะใจเมื่อเห็
