ฉันนั่งมองข้างทางด้วยใจที่สับสนเมื่อความจริงจากปากวาคีนทำเอาฉันแทบเป็นลมพอตื่นแล้วก็หยิกตัวเพราะคิดว่าฝันเรื่องนี้ทำเอาฉันคิดไม่ตกว่าจะทำยังไงดี
“หายร้องแล้วหรอ”
เขาถามฉันระหว่างที่เรากำลังเดินทางไปที่บ้านของฉันไม่ใช่สิบ้านของคุณตานั่นแหละอยากจะบอกเขามากว่าหยุดร้องตั้งแต่โดนความจริงเรื่องชาติกำเนิดกระแทกหน้าแล้ว
“หายแล้ว”
“แล้วร้องทำไม..ทะเลาะกับไอ้รบ” วาคีนถามเสียงเข้ม
เอาอีกแล้วทำไมเขาชอบขยี้จังฉันก็ไม่อยากพูดจะว่ายังไงดีล่ะเขากับพี่นักรบเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องก่อนตอนนี้ฐานะฉันเป็นน้องสาวเขาฉันกลัวพูดไปพวกเขาจะทะเลาะกันอันนี้แค่คิดเผื่อไว้นะ
“ไม่มีอะไรค่ะ” พอมาพูดมีหางเสียงกับเขาแล้วรู้สึกกระดากปากมาก
“อย่ามาโกหกถ้าไม่มีอะไรจะร้องไห้เหมือนหมาข้างกำแพงทำไมกัน”
“ปากเสียแฟไม่ใช่หมา”
“งั้นก็บอกมา”
“แฟเสียใจที่เลิกกับพี่นักรบค่ะโอ๊ย!” ฉันตัดสินใจบอกเขาแต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะตกใจถึงขนา
