คนเป็นแม่ช้อนอุ้มลูกชายแนบอก เขย่าร่างเล็กป้อมเบา ๆ พร้อมจูบหน้าผากปลอบใจ
“น้องหมาก ไม่เป็นอะไรแล้วนะครับลูก แม่อยู่นี่ ไม่ร้องครับ”
สายฟ้าก้าวเข้ามาในห้องนอนของเธอช้า ๆ คิ้วเข้มเลิกสูง ม่านตาดำขยายกว้าง แววตาเปล่งประกายบ่งบอกความตื่นเต้น
ภาพตรงหน้าคือผู้หญิงที่อยู่ในทุกห้วงคำนึงทั้งยามหลับยามตื่นกำลังอุ้มลูกของเขา ดูจากสีเสื้อผ้าน่าจะเป็นเด็กผู้ชาย
ร่างเล็กป้อมในอ้อมกอดผิวพรรณขาวผ่อง ทุกอย่างบนใบหน้าของเด็กคนนั้นเหมือนเขาทุกกระเบียดนิ้วราวกับเห็นภาพของตนเองตอนเป็นทารกที่แม่อัดขยายใส่กรอบตั้งไว้ในบ้าน
ทุกอย่างรอบตัวหยุดเคลื่อนไหว มีเพียงเขา มัสยา และร่างเล็กที่ได้ยินเธอเรียกว่าน้องหมาก ราวกับโลกใบนี้มีเพียงเขาสามคนพ่อแม่ลูกเท่านั้น
น้ำตาเอ่อรื้นคลอหน่วยจนแววตาระริกไหว หัวใจดวงโตอุ่นวาบเต้นแรงสูบฉีดเลือดไปทั้งตัว แค่เพียงเห็นหนึ่งชีวิตที่เกิดจากการกระทำของตัวเอง ไม่น่าเชื่อว่าคนเราจะ
