ในขณะที่มัสยากำลังต้อนรับขับสู้เพื่อนใหม่ผู้ปรารถนาดีกับเธอ ห้องข้าง ๆ ก็มีผู้ชายรูปหล่อที่คุ้นเคยกันดีเดินจัดข้าวของเข้าที่ทั่วห้อง
สายฟ้าออกมายืนสูดอากาศที่ระเบียง พยายามยื่นหน้าไปดูระเบียงห้องที่อยู่ติดกันก็เห็นผ้าอ้อมและเสื้อผ้าเด็กตากอยู่มากมาย ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มกับหลักฐานชิ้นสำคัญ อยากเข้าไปหาเธอกับลูกถึงในห้องใจจะขาด แต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้เธอยอมเปิดประตูให้เขาอีกครั้ง
“เฮ้อ ลูกพ่อ อยู่ห้องติดกันแค่นี้เอง พ่อยังไม่มีปัญญาไปหาหนูเลย”
คืนนี้เป็นคืนแรกที่สายฟ้ามาอาศัยอยู่ในห้องติดกันกับลูกและเมีย เขานอนพลิกกายไปมาจนครึ่งค่อนคืนก็ยังไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ จึงเปิดประตูระเบียงออกไปสูดอากาศในสถานที่ไม่คุ้นเคยอีกครั้ง
“อืม ยังไม่ตื่นมากวน นี่แกไปฮันนีมูนยังไงเนี่ย โทรถามแต่เรื่องลูกของฉัน แกตั้งใจฮันนีมูนหน่อยสิลิซ เดี๋ยวริวก็งอนหรอก อยู่ไกลขนาดนั้นไม่มีใครช่วยแกได้นะถ้าโดนจับก
