“ไม่ต้องร้องแล้ว บอกแล้วไง ว่าฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอกับลูกไปไหน ฉันจะอยู่กับเธอและลูกตลอดไปเลย ดีไหม”
เสียงทุ้มกระซิบแผ่ว ปล่อยลมร้อน ๆ รินรดใบหู ทำเอาคนตัวบางได้สติ เธอค่อย ๆ เบือนหน้ามามองเขาด้วยแววตาตื่นตกใจ แต่ดันเป็นการเปิดโอกาสให้เขาใช้มือประคองใบหน้าแล้วโน้มลงประทับจูบซับหยาดน้ำตาให้
มัสยาหลับตาลงช้า ๆ หัวใจดวงน้อยอุ่นวาบเต้นกระหน่ำ เผยอปากรับจูบอ่อนโยนของคนตัวโตราวกับไม่มีสติ
สัมผัสบดเบียดกลีบปากทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตามลำดับ ทำเอาเธอหูอื้ออึงไม่ได้ยินสรรพเสียงอื่นใดนอกจากเสียงหอบหายใจกระเส่าของเขาและเสียงริมฝีปากต้องกระทบกันผ่านของเหลวดังเฉอะแฉะลามกเท่านั้น
“เมี่ยง...”
เขาละริมฝีปากออกมาอย่างแสนเสียดาย วนเวียนอ้อยอิ่งไม่จากไปไหน ก่อนจะกดจูบข้างแก้มลามเลยมาซุกไซ้ซอกคอหอม มือใหญ่ร้อนผ่าวสอดเข้าเคล้นคลึงความอวบอิ่มครัดเคร่งทำเอาเธอส่งเสียงครางฮือในลำคอ
“อือ ฟ้า อย่าทำ”
กราม
