แม้จะบอกเพื่อนรักไปว่าไม่เชื่อสักนิดว่าผู้ชายคนนั้นจะคือสายฟ้า แต่พอวางสาย นิศาชลก็รีบโทรหาคู่หมั้นหนุ่มทันที รออยู่นานกว่าที่เขาจะยอมกดรับ
“ครับ นิศา”
สายฟ้ารับสายเสียงเบา เหลือบตามองแม่ของลูกที่อุ้มคนตัวน้อยเข้าห้องนอนไปโดยไม่หันมามองเขาสักนิด ราวกับว่าเขาไม่ได้มีตัวตนอยู่ตรงนี้
“ฟ้ายังอยู่ที่บ้านไหมคะ”
“ครับ คุณมีอะไร”
น้ำเสียงเย็นชาห่างเหินที่คุ้นเคย พยายามจะทำใจให้ชินแต่มันก็ยากเย็นเต็มที ต่อให้จะหลอกตัวเองแค่ไหน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึก
แม้กระทั่งตอนอยู่บนเตียง ความสาวความสวยของเธอยังไม่สามารถทำให้เขาลุ่มหลงได้เลย เขาไม่เคยจับเธอกินอย่างมูมมาม เพียงแค่ครั้งสองครั้งก็รีบแยกย้ายกลับบ้าน ไม่เคยคิดจะค้างคืนด้วย ยกเอาเหตุผลง่อย ๆ มาอ้างว่าไม่อยากถูกผู้ใหญ่จับได้เพราะเธอเสียหาย แต่คนโง่ ๆ อย่างเธอก็ยอมให้เขาหลอก
“นิศาอยากไปหาคุณ”
“ผมบอกไปแล้วนี่ว่าผมป่วย เราเพิ่งคุยกันไปไม่กี่ชั่วโ
