สายฟ้ามองผู้หญิงที่กำลังให้นมลูกด้วยแววตารักใคร่ หัวใจอุ่นวาบไปทั้งดวง น้ำตามากมายเอ่อคลอหน่วยจวนเจียนจะไหล เขาเดินไปนั่งข้างเธอบนเตียงแล้วรั้งคนตัวบางเข้าสู่อ้อมกอด
“ขอบคุณมากนะเมี่ยง ฉันรักเธอที่สุดเลย”
“ฉันก็รักนาย งั้นเอาบ้านหลังนั้นไปคืนแม่นายเลยไหม”
“เดี๋ยวสิ แล้วกัน เรายังไม่ทันได้ไปคุยกับพ่อกับแม่เลย เธอจะให้ฉันโดนไล่ออกจากกองมรดกแล้วหรือ”
“ก็นายต้องรู้อยู่แล้วว่าพ่อแม่นายคิดอะไร ไม่งั้นนายจะพูดแบบนี้ออกมาทำไม ถ้ามันไม่มีแนวโน้มจะเกิดขึ้น”
เธอฉลาดและทันคน แถมยังเข้าใจความคิดของเขาดีที่สุด
“อืม ฉันยอมรับว่าพ่อแม่ฉันไม่ใช่คนที่จะเข้าใจอะไรง่าย ๆ หรอกนะ เขาสองคนเกิดมาในครอบครัวร่ำรวย มีมรดกมากมายให้ใช้ ไม่เคยลำบาก ถึงแม้พ่อแม่ฉันจะแต่งงานกันเพราะถูกจับคลุมถุงชนแต่เขาก็รักกันจริง ๆ เขาเลยคิดว่าจะจับฉันคลุมถุงชนได้ เพราะคิดว่าฉันอาจจะรักนิศาได้จริง ๆ แล้วอันที่จริงฉันเองก็ได้ไม่ได
