“ผมขอโทษครับ พ่อ แม่”
สายฟ้ายกมือไหว้พ่อแม่ของตนทันทีที่พามัสยาและลูกชายมาถึง ก่อนจะแนะนำให้ครอบครัวรู้จักผู้หญิงที่เขารัก แต่มีเพียงพ่อเท่านั้นที่รับไหว้เธอ
“แกทำอย่างนี้กับแม่ได้ยังไง แกทิ้งหนูนิศาไปหาผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้ได้ยังไง ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของหนูนิศาจะเสียหายแค่ไหนถ้าต้องเป็นม่ายขันหมาก”
กานดาโพล่งออกมาอย่างเหลืออด ทำเอามัสยาก้มหน้างุด มองลูกชายวัยเกือบสี่เดือนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่ในอ้อมกอดด้วยความสะเทือนใจ
แม้จะคิดอยู่แล้วว่าการเข้าบ้านของเขามันไม่ง่าย แต่ก็ไม่คิดว่าแม่ของเขาจะใจร้ายกับเธอถึงเพียงนี้
“ผมกับเมี่ยง เรารักกัน แล้วตอนนี้ผมก็มีลูกกับเมี่ยงแล้ว แม่จะให้ผมทิ้งลูกทิ้งเมียไปแต่งงานกับนิศาได้ยังไง แม่ห่วงคนอื่น แต่ไม่ห่วงความรู้สึกของผมกับหลานของแม่เลยเหรอครับ”
เขาเองก็โพล่งออกมาอย่างเหลืออดเช่นกัน ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว คงไม่มีทางประนีประนอ
