ฉัตรพลก้าวเข้ามาในลิฟต์แล้วกดปิดทันที ก่อนขยับเข้าหานิศาชลอย่างคุกคาม ต้องถอยหนีจนแผ่นหลังชิดผนังลิฟต์
“ทำไมจะต้องทักทาย เราไม่ได้รู้จักกัน”
“นอนด้วยกันทั้งคืนจนถึงเช้า ยังบอกว่าเราไม่รู้จักกันอีกเหรอครับ คุณนิศาชล”
“อย่ามาเรียกชื่อฉันนะ แล้วก็หุบปากของคุณให้สนิท เรื่องคืนนั้นมันก็แค่ความผิดพลาด ฉันไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ”
“คงเป็นความผิดพลาดจริง ๆ นั่นแหละครับ ผ่านไปสองเดือนกว่าถึงทำให้คุณท้องได้สองเดือนกว่า ๆ เหมือนกัน”
นิศาชลเบิกตากว้าง หอบสะท้าน เก็บอาการของความตกใจไม่อยู่ จนเขาต้องยกมือขึ้นลูบต้นแขนเป็นการปลอบใจ
“ใจเย็นครับนิศา”
“คุณพูดอะไร อย่ามาพูดมั่ว ๆ นะ”
ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรมากกว่านี้ ประตูลิฟต์ก็เปิดออก เธอผลักอกแกร่งอย่างแรงแล้วรีบเดินหนี แต่อย่าคิดว่าจะไปจากเขาได้ เมื่อคนขายาวรีบสาวเท้าตามแล้วดึงมือเธอเข้ามานั่งด้วยกันในรถของเขา โดยที่เธอเองไม่สามารถปฏิเสธเรี่ยวแรงมหาศาล
