พอตั๊กแตนกลับไปแล้วเขาก็ถือกล้องนั้นเดินขึ้นมาบนบ้านแบบฉุนเฉียว
"ออกมา"
"ฉันทำตก แค่เบาๆ เองนะ" เธอได้ยินทุกอย่างที่พวกเขาคุยกัน และก็รู้ว่าเขาคงจะรู้แล้วว่าใครเป็นคนทำกล้องตก
หญิงสาวค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากมุมเสาที่แอบซ่อนอยู่ แต่ที่จริงเขาก็เห็นแหละว่าเธออยู่มุมนั้น เพราะเวลาทำอะไรผิดเธอชอบจะแอบหลบมุมเสาแบบนี้ประจำ
"รู้ว่าตัวเองเป็นคนซุ่มซ่ามทำไมชอบจับของของคนอื่นนัก!"
"ฉันซื้อตัวใหม่คืนให้ก็ได้"
"รวยนักหรือไง! เธอรู้ไหมว่ากล้องตัวนี้.."
"ฉันรู้ว่ามันแพงมาก แต่ฉันมีปัญญาซื้อคืนนายแล้วกัน"
"เธอรู้ไหมว่าบางสิ่งบางอย่าง มันไม่สามารถที่จะซื้อทดแทนกันได้ มันมีค่าทางจิตใจของ.." ชายหนุ่มถึงกับหยุดพูดเมื่อเห็นน้ำตาของเธอไหลออกมา "..เธอคิดว่าน้ำตาของเธอ จะช่วยได้ทุกครั้งงั้นเหรอ"
"จะซื้ออันใหม่คืนให้นายก็ไม่เอา ถ้างั้นนายก็ตีฉันเลยสิ"
"เธออย่ามาท้าฉันนะมิลาน"
"ใครบอกว่าฉันท้านาย"
เพี
