"คุณแม่ทานเยอะๆ นะครับ" ชายหนุ่มตักอาหารวางใส่จานข้าวให้ผู้เป็นแม่ ..ใช่แล้วนางยอมลงมาทานข้าวร่วมกับทุกคน แต่ก็ยังไม่มีคำพูดใดออกจากปากของนาง
"ทานได้ไหม" ตักให้แม่แล้วเขาก็หันมาตักให้เธอที่นั่งอยู่อีกข้าง และที่ถามแบบนั้นเพราะกลัวว่าจะแพ้ท้อง
"ได้ค่ะ" ไม่เคยรู้สึกกดดันอะไรมากเพียงนี้มาก่อน เธอจะต้องทำตัวยังไง ถึงให้ท่านลืมเรื่องแต่ก่อนที่เคยเกิดขึ้น ถึงแม้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยก็ตามที
"แม่อิ่มแล้ว" ประไพทานเข้าไปได้เพียงไม่มาก ก็วางช้อนแล้วลุกขึ้น
"ผมขึ้นไปส่งครับแม่"
"ไม่ต้องหรอก"
ชายหนุ่มได้แต่มองตามหลังผู้เป็นแม่ที่เดินขึ้นบ้าน ดีเท่าไรแล้วที่ท่านยอมลงมาทานด้วย เขาก็เลยคิดว่าจะค่อยเป็นค่อยไป
"พี่เหนือพาเมียพี่ขึ้นไปนอนก่อนเถอะ ฉันจะนั่งดูทีวี" ทานข้าวเสร็จจั๊กจั่นเดินไปเปิดทีวีดู
"แล้วอย่านอนดึกล่ะ"
"ค้าา..พี่ชาย" เห็นเหนือตะวันประคบประหงมภรรยา จั๊กจั่นเริ่มจะ คิดถึงคน
