"ขอพบท่านประธานเหรอคะ" พนักงานมองคนที่มาขอพบ ..เสื้อผ้าการแต่งตัว เหมือนกับไม่ได้มาคุยงาน
"ผมมีธุระจะคุยกับท่านประธาน" สายตาแบบนี้ทำไมภูธรจะดูไม่ออกว่าพวกเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เพราะเขาเคยอยู่จุดสูงสุดมาแล้ว ถ้ามีคนแต่งตัวแบบนี้มาขอพบประธานใหญ่..คงให้เข้าพบหรอก
"รอก่อนเดี๋ยวขอแจ้งเลขาของท่านก่อนค่ะ" ใบหน้าของพนักงานดูจะไม่จริงจัง ยังชั่งใจอยู่ว่าจะแจ้งดีไหม
"ทำไมคุณถึงคิดว่าท่านจะรู้ล่ะ ว่าลูกเราอยู่ที่ไหน" ผู้เป็นภรรยายังคงถามสามีในขณะที่ยืนรอ
"มันเหลือแค่หนทางเดียว เราไม่รู้นี่ว่าลูกไปอยู่ที่ไหน"
ทั้งสองนั่งรอที่โต๊ะรับแขกชั้นล่างอยู่นานสองนาน พนักงานก็ดูเหมือนจะเฉยมาก..น้ำสักแก้วก็ไม่มีมาบริการ
"ติดต่อขึ้นไปให้หรือยังครับ" ภูธรเดินมาถามอีกครั้ง
"คุณคะ คนที่คุณมาขอพบคือประธานของบริษัทนี้ คุณช่วยใจเย็นกว่านี้ได้ไหมคะ" ว่าแล้วพนักงานคนนั้นก็หันไปตะไบเล็บต่อ
"ฉันว่าคุณมานั่งรอก่อนดีกว
