หลายวันผ่านไป...
รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์เลอกรองจ์ในช่วงบ่ายคล้อย โดมินิคลงจากรถด้วยใบหน้าเรียบนิ่งติดจะเหนื่อยล้าจากการประชุมเครียดที่กาสิโนมาทั้งวัน ร่างสูงใหญ่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองสามเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด
“แด๊ดดี้!”
ทันทีที่เดินเข้าไปร่างเล็กๆ ของมาร์คัสวิ่งตึกๆ พุ่งเข้ามากอดขา โดมินิคชะงักก้มลงมองเจ้าลูกชายตัวแสบที่ปกติมักชอบเถียง แต่วันนี้กลับมาเกาะขาช้อนสายตาออดอ้อนเสียอย่างนั้น
“อะไรไอ้แสบ ไปทำความผิดอะไรมาถึงได้มาอ้อนแด๊ดดี้” ราชามาเฟียแกล้งดุเสียงเข้ม แต่ฝ่ามือใหญ่กลับวางลงบนกลุ่มผมชี้ฟูแล้วขยี้เบาๆ อย่างเอ็นดู
“มาร์คไม่ได้ทำอะไรผิด มาร์คอยากเตะบอล... แด๊ดดี้ไปเตะบอลกับมาร์คหน่อยนะ ลุงคริสบอกว่าปวดหลังเตะไม่ไหวแล้ว” เด็กชายเขย่าขากางเกงผู้เป็นพ่อ นัยน์ตาคมเป็นประกายวิบวับ
โดมินิคเลิกคิ้วแม้จะเหนื่อยล้าจากการทำงานและปกติมักจะชอบทำปากแข็งใส่ลูกอยู่บ่อย
