“ก็... เมื่อเช้ามาร์คัสบอกว่าเฮียแก่แล้วให้อยู่บ้านไปเถอะ” โดมินิคถอนหายใจแววตามีความกังวลอย่างเห็นได้ชัด “... เฮียใกล้เลขสี่แล้ว ส่วนหนูเพิ่งจะยี่สิบต้น... หนูยังสาว ยังสวย มีหนุ่มๆ พร้อมจะเข้าหาตลอด แต่เฮียมันรุ่นลุงเข้าไปทุกที”
ลาริมาร์ขยับเข้าไปใกล้ วางมือเล็กลงบนแก้มสากของสามีที่เริ่มมีไรหนวดบางๆ “เฮียดอมคะ... สำหรับมาร์ เฮียไม่เคยดูแก่เลยนะ เฮียดูภูมิฐาน ดูเท่ และที่สำคัญ... เฮียดูมีเสน่ห์กว่าไอ้พวกเด็กวัยรุ่นพวกนั้นเยอะเลย”
“หนูพูดปลอบเฮียหรือเปล่า” โดมินิคคว้ามือเมียมาจูบกลางฝ่ามือ “เฮียกลัวนะ... กลัวว่าวันหนึ่งเฮียจะเดินตามหนูไม่ทัน กลัวว่าหนูจะเบื่อลุงขี้บ่นคนนี้”
“เบื่อที่ไหนคะ มาร์รักลุงคนนี้จะตาย” ลาริมาร์แกล้งหยอก “ถึงจะขี้บ่นไปนิด ขี้หวงไปหน่อย แต่ลุงคนนี้ก็ดุถูกใจมาร์ที่สุดเลยนะ”
โดมินิคหรี่ตามองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเมียรัก “ดุอะไร... ดุแบบไหนที่ว่าถูกใจ”
“ก็ดุ... บนเตีย
