บทที่ 6: ตัวตายตัวแทน

ซุปข้าวโพดหยดสุดท้ายถูกกลืนหายลงไปในลำคอเล็กพร้อมกับกระดาษทิชชูสีขาวสะอาดที่ลาริมาร์บรรจงซับลงบนริมฝีปากจิ้มลิ้มอย่างเบามือ หญิงสาวระบายยิ้มบางเมื่อเห็นว่าภารกิจป้อนอาหารเช้าให้เจ้านายตัวน้อยเสร็จสิ้นลงด้วยดี ทว่าเมื่อดวงตากลมโตเหลือบมองเข็มนาฬิกาข้อมือ รอยยิ้มบนใบหน้าหวานก็ค่อยๆ เลือนหายไป ความกังวลเริ่มเข้ามาแทนที่ ใกล้ถึงเวลาคลาสเรียนวิชาสำคัญแล้ว... ลาริมาร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมความกล้า เธอรู้ดีว่าการขัดใจเด็กคนนี้ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร แต่เธอไม่มีทางเลือก การศึกษาคือสิ่งเดียวที่ต่อลมหายใจให้ในอนาคต "คุณหนูมาร์คัสคะ... พี่มาร์ต้องไปเรียนแล้วนะคะ ไว้ตอนเย็นพี่มาร์จะกลับมาหาใหม่นะ" น้ำเสียงหวานเอ่ยบอกอย่างนุ่มนวลที่สุด พร้อมกับลูบกลุ่มผมนิ่มของเด็กน้อยเบาๆ ทว่าเพียงแค่คำว่าไปหลุดออกจากริมฝีปาก ร่างอวบอ้วนที่เพิ่งจะอารมณ์ดีก็ชะงักกึก มาร์คัสปัดมือเธอออกอย่างรวดเร็ว คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ก่อนที่สองแขนป้อมจะยกขึ้นมากอดอกแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่ถอดแบบพ่อมาทุกกระเบียดนิ้วเชิดขึ้นอย่างถือดี "ม่าย! ห้ามปาย! มาร์คม่ายห้ายปาย!" เสียงเล็กแผดกร้าว แววตาดุดันจ้องเขม็งมาที่ลาริมาร์อย่างเอาเรื่อง "แต่พี่มาร์มีเรียนนะคะ ถ้าพี่มาร์ไปสาย อาจารย์จะดุเอานะคะคุณหนู" "ม่ายสน! มาร์ต้องพามาร์คปายดูนก! ดูนกตงนู้นนน!" นิ้วเล็กชี้สั่งไปทางต้นไม้ใหญ่ท้ายสวน ท่าทางเย่อหยิ่งและบีบบังคับนั้นทำเอาลาริมาร์ถึงกับลอบถอนหายใจ ก้อนเนื้อในอกซ้ายของคนเป็นแม่เต้นหน่วงๆ เธออยากกอดเขา อยากจะอธิบายให้เขาเข้าใจด้วยเหตุผล อยากสอนให้เขารู้จักการรอคอยและการเคารพหน้าที่ของคนอื่น ไม่ใช่เอะอะก็ใช้อารมณ์บังคับเอาแต่ใจแบบนี้... แต่เธอจะทำอย่างไรได้ ในเมื่อสิทธิ์ความเป็นแม่ถูกริบคืนไปตั้งแต่เขาลืมตาดูโลก "คุณหนูคะ ฟังพี่มาร์นะ..." "ขาดเรียนสักวันมันคงไม่ทำให้เธอตายหรอก ลาริมาร์" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดุจน้ำแข็งแทรกขึ้นมาตัดบท ทำเอาลาริมาร์สะดุ้งสุดตัว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่แสนดุดันปรายมองหญิงสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้วยสายตาไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ "คะ... คุณดอม แต่มาร์มีสอบย่อยวิชานี้นะคะ" เธอพยายามอธิบายเสียงสั่น ก้มหน้าหลบสายตาคุกคามของเขา "สอบแล้วยังไง? ใบปริญญาโง่ๆ นั่นมันจะทำให้เธอมีชีวิตที่ดีขึ้นงั้นเหรอ?" โดมินิคแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้ายกาจที่ตั้งใจกรีดลึกลงไปในใจคนฟัง "หน้าที่ของเธอคืออยู่รับใช้ฉัน... ไม่ใช่เสนอหน้าออกไปร่านข้างนอก!" ลาริมาร์เม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด สองมือเล็กกำเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความน้อยเนื้อต่ำใจ หยาดน้ำตาตีตื้นขึ้นมาจนร้อนผ่าวที่ขอบตา แต่ต้องฝืนกลืนมันลงไป เธอรู้ดีว่าเขาเกลียดที่เธอพยายามจะดิ้นรนพึ่งพาตัวเอง เขาต้องการให้เธอไร้ค่าและหมอบกราบอยู่แทบเท้าเขาตลอดไป ทว่าสิ่งที่ทำให้โดมินิคหงุดหงิดจนแทบคลั่ง ไม่ใช่แค่เรื่องที่เธอจะไปเรียน... แต่เป็น ชุดที่สวมใส่อยู่ต่างหาก สายตาคมกริบตวัดมองเสื้อนักศึกษาที่รัดรึงสัดส่วนอวบอิ่มจนแทบปริแตก กระโปรงทรงเอที่แม้จะไม่ได้สั้นมาก แต่ก็รัดรูปจนขับเน้นสะโพกผายและทรวดทรงเย้ายวนให้เด่นชัด สันกรามมาเฟียหนุ่มปูดนูนขึ้นเป็นริ้ว "แล้วดูชุดที่ใส่...ใสไปเรียนหรือไปหาผัว!" โดมินิคตวาดลั่นจนลาริมาร์สะดุ้งเฮือก "ไปเปลี่ยนชุด! ถ้าฉันยังเห็นเธอใส่เศษผ้ารัดรูปบ้าๆ นี่อีก ฉันจะฉีกมันทิ้งด้วยมือฉันเอง ไป!" ลาริมาร์ได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวไปไหน เพราะทายาทตัวน้อยยังคงยืนกอดอกขวางหน้าเธออยู่ "ม่าย! มาร์ม่ายปาย! แด๊ดดี้ห้ามไล่มาร์!" มาร์คัสแผดเสียงแทรกขึ้นมา แววตาดุดันแบบเด็กเอาแต่ใจตวัดมองผู้เป็นพ่ออย่างไม่ยอมแพ้ โดมินิคถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เขาหมดความอดทนกับละครลิงฉากนี้เต็มที ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิด ก่อนจะรวบเอวอวบอ้วนของลูกชายตัวแสบอุ้มลอยขึ้นมาแนบอกอย่างรวดเร็ว "ปล่อยยย! แด๊ดดี้ปล่อยมาร์คคค!" เด็กน้อยดิ้นพล่าน สองมือป้อมทุบตีลงบนลาดไหล่กว้างของผู้เป็นพ่ออย่างเกรี้ยวกราด "มาร์คจาปายดูนก! แด๊ดดี้ปล่อยยย!" เขาไม่สนใจเสียงโวยวายกระชับร่างลูกชายไว้แน่นแล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ ทิ้งให้ลาริมาร์ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกจุกอก... เธอทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากเดินคอตกกลับไปที่ห้องเพื่อเปลี่ยนชุดตามคำสั่งของคนอารมณ์ร้าย ภายในคฤหาสน์... โดมินิควางร่างลูกชายลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่ ทว่ามาร์คัสกลับไม่ยอมนั่งนิ่ง เด็กน้อยผุดลุกขึ้นยืนบนโซฟา สองมือกอดอกเชิดหน้าขึ้นจ้องผู้เป็นพ่ออย่างเอาเรื่อง "เลิกทำตัวงี่เง่าได้แล้วมาร์คัส" โดมินิคกดเสียงต่ำดุ นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็ง "แด๊ดดี้บอกว่าไม่ ก็คือไม่... กฎของบ้านนี้คือต้องฟังคำสั่งฉัน" "ม่าย! มาร์คจาเอา! ถ้าแด๊ดดี้ขัดจาย มาร์คจาสั่งเก็บแด๊ดดี้เยย!" เด็กน้อยวัยสองขวบเชิดหน้า ปากยื่นยาวอย่างแสนงอนประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วที่พูดชัดบ้างไม่ชัดบ้าง คิ้วเข้มของคนเป็นพ่อขมวดเข้าหากันทันที "สั่งเก็บแด๊ดดี้? เป็นลูกขู่จะฆ่าพ่อตัวเองหรือไง ไอ้ตัวแสบ... ใครสอนให้พูดคำนี้ฮะ" "ก็แด๊ดดี้สอน!" มาร์คัสเถียงฉอดๆ ไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย "แด๊ดดี้บอกคริส... ครายขัดจาย... จับถ่วงน้ำห้ายหมด! มาร์คจาจับแด๊ดดี้ถ่วงน้ำเยย! ถ่วงน้ำเยยย!" โดมินิคถึงกับผ่อนลมหายใจหนักๆ ยกมือหนาขึ้นมานวดขมับตัวเองอย่างปวดหัว นี่เขากำลังเถียงกับตัวเองในร่างย่อส่วนอยู่หรือไง? ความดิบเถื่อนและกฎเกณฑ์ของมาเฟียที่ใช้จัดการศัตรู กลับถูกสายเลือดตัวเองเอามาย้อนศรใส่หน้าซะงั้น "แด๊ดดี้เป็นเจ้าของบ้าน เป็นคนจ่ายเงินเดือนทุกคน" คนเป้ฯพ่อพยายามใช้เหตุผล (กับเด็กสองขวบ) กดเสียงดุเพื่อข่มขวัญ "คิดว่าพวกนั้นจะกล้าจับแด๊ดดี้โยนลงน้ำ... ตามคำสั่งเด็กสองขวบที่ยังไม่หย่านม หรือไง?" คำสบประมาทนั้นกระตุกหนวดเสือตัวจิ๋ว มาร์คัสกระทืบเท้าลงบนโซฟาอย่างขัดใจ ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำด้วยความโกรธ "มาร์คมีตังค์! มาร์คจาทุบกะปุกหมู!" ทายาทมาเฟียแผดเสียงลั่น เถียงสู้คอเป็นเอ็น "จ้างคริสเอาแด๊ดดี้ปายทิ้ง! คริสสส! มาจับแด๊ดดี้ปายเก็บตงเน้เยยนะ! เอาปายให้ฉะหลามกินเยย!" สิ้นคำเจ้านายตัวจิ๋ว บรรยากาศในห้องก็เงียบกริบลงถนัดตา ลาริมาร์ที่เพิ่งเดินตามเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูถึงกับชะงัก เธอเบิกตากว้างมองลูกชายตัวน้อยที่ยืนชี้นิ้วสั่งฆ่าพ่อตัวเองหน้าตาเฉย ความหวาดกลัวตีตื้นขึ้นมาในอก กลัวว่าโดมินิคจะบันดาลโทสะและลงไม้ลงมือกับมาร์คัส ในขณะเดียวกันคริสบอดี้การ์ดหนุ่มร่างยักษ์ที่ยืนอารักขาอยู่ด้านหลังโดมินิค ถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ใบหน้าที่มักจะนิ่งเฉยเย็นชา เริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผม เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเจ้านายใหญ่ ได้แต่ยืนเกร็งแผ่นหลังและรำพึงรำพันในใจ... ได้โปรดเถอะครับนายน้อย... อย่าให้กระปุกหมูแตกตอนนี้เลย ไม่งั้นคนที่ถูกเอาไปให้ฉลามกินคนแรกน่าจะเป็นผมเนี่ยแหละ! โดมินิคยืนนิ่งขึง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมองลูกชายที่ทำหน้าขึงขัง ดุดัน และเอาจริงเอาจัง... เหมือนกับว่าพร้อมจะวิ่งไปทุบกระปุกออมสินหมู เพื่อเอาเหรียญสิบมาจ้างมือปืนไปยิงพ่อตัวเองทิ้งจริงๆ มาเฟียหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหน้าไปมาอย่างจนปัญญา ก่อนจะพึมพำออกมาเสียงแผ่ว... ".......นี่ฉันสร้างตัวตายตัวแทนขึ้นมาฆ่าตัวเองชัดๆ" ลาริมาร์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ระหว่างขำกับความไร้เดียงสาที่แสนโหดเหี้ยมของมาร์คัส หรือปวดร้าวกับความจริงที่ว่า... ไม่ว่าจะพยายามหลีกหนีแค่ไหน สายเลือดความร้ายกาจและเผด็จการของโดมินิคก็ฝังรากลึกลงไปในตัวลูกชายของเธอ...