โดมินิคชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำขู่ที่แฝงไปด้วยความเว้าวอนของภรรยาตัวน้อย เขาคลายอ้อมกอดเล็กน้อยเพื่อให้คนในอ้อมแขนขยับตัวได้สะดวก ลาริมาร์เงยหน้าขึ้น คางมนเกยอยู่ที่แผงอกแกร่ง ดวงตากลมโตที่รื้นน้ำตาหยดเล็กๆ จ้องมองเขาอย่างมั่นคง
“เมื่อกี้... หนูเรียกเฮียว่าอะไรนะ?” ถามเสียงแผ่วนัยน์ตาที่เคยเย็นชากลับสั่นไหวด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ท่วมท้นขึ้นมาในอก
ลาริมาร์ระบายยิ้มละมุน ใบหน้าหวานดูนุ่มนวลกว่าครั้งไหนๆ เมื่อเอ่ยสรรพนามที่แสนคุ้นเคยในอดีตออกมาอีกครั้ง
“เฮียดอม...” เธอว่ายิ้มๆ “มาร์เรียกเฮียดอมไงคะ... เรียกเหมือนวันนั้นที่อิตาลี”
อิตาลีเมื่อ 7 ปีก่อน
ลมหนาวพัดผ่านสวนหลังคฤหาสน์เลอกรองจ์ยามค่ำคืน
ช่วงเวลา 21.00 น. คือเวลาที่ทุกคนในคฤหาสน์ต้องเข้านอนตามกฎเหล็กของมาดามวิกตอเรีย แสงไฟทุกดวงต้องดับยกเว้นเพียงที่เดียว... คือสวนลับที่อยู่ลึกเข้าไปด้านหลังอาคารปีกขวา พื้นที่ส่วนตัวท
