วันเดินทาง...
บรรยากาศภายในคฤหาสน์เลอกรองจ์เงียบกว่าทุกวัน...
แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบกับร่างของคนสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ลาริมาร์ในชุดคลุมท้องสีพาสเทลกำลังยืนเกลี่ยปกเสื้อเชิ้ตสีแดงไวน์ที่ขับให้ผิวของสามีดูโดดเด่นและทรงอำนาจ สองมือเล็กสั่นเทาเล็กน้อยขณะค่อยๆ ไล่ติดกระดุมเสื้อให้เขาทีละเม็ด... ทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าเพราะต้องการยืดเวลาออกไปให้นานที่สุด
นัยน์ตาคมทอดมองใบหน้าหวานที่ก้มหน้างุดจดจ่ออยู่กับรังดุมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและอาวรณ์
“เสร็จแล้วค่ะ...”
ลาริมาร์เอ่ยเสียงแผ่วเงยหน้าขึ้นสบตา ริมฝีปากอวบอิ่มพยายามฝืนระบายยิ้มส่งไปให้ นัยน์ตากลมโตที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำใส เธอไม่อยากห่างจากเขาเลย
“มาร์... ขอตามไปด้วยไม่ได้จริงๆ เหรอคะเฮีย”
คำขอร้องเดิมๆ เอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเว้าวอน สองมือเล็กเลื่อนไปกำสาบเสื้อเชิ้ตเขาเอาไว้แน่น “ให้มาร์ไปอยู่
