วันต่อมา...
ภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์เลอกรองจ์อบอวลไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อและบรรยากาศมาคุ
“แผลฉีก เลือดไหลอาบขนาดนี้... มึงไปฟัดกับหมาที่ไหนมาวะไอ้ดอม! หรือไปคึกทำเรื่องระยำอะไรมา แผลที่กูเย็บไว้ถึงได้แหกเละเทะขนาดนี้!”
ศัลยแพทย์หนุ่มสบถด่าอย่างหัวเสีย
โดมินิคนั่งพิงหัวเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากแห้งผากอุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงเพราะพิษไข้จากการอักเสบของบาดแผล ทว่านัยน์ตาคมกริบกลับตวัดมองเพื่อนอย่างรำคาญใจ
“มึงมีหน้าที่เย็บก็เย็บไป บ่นเหี้ยอะไรนักหนา น่ารำคาญ” เสียงทุ้มแหบพร่าตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งที่ตัวเองแทบไม่มีแรงขยับแขน
“เออ! กูก็ทำอยู่เนี่ยไม่แหกตาดูรึไง! ไข้ขึ้นสูงขนาดนี้มึงยังปากดีอีกนะ เจาะสายน้ำเกลือไปแล้วก็นอนนิ่งๆ ห้ามขยับ ห้ามใช้แรงไม่งั้นกูจะปล่อยให้มึงแขนเน่าตาย!” หมอฌอนบ่นกระปอดกระแปดพลางพันผ้าพันแผลรอบต้นแขนแกร่งอย่างหมั่นไส้
“พูดมากฉิบหาย!”
“ก็กูมีปาก!”
ในข
