บ่ายวันเดียวกัน...
ลาริมาร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายบอบช้ำปวดร้าวไปทุกสัดส่วน หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนโซฟา
โดมินิคนั่งนิ่งในมือหนาคีบบุหรี่ที่ถูกจุดทิ้งไว้จนเกือบหมดมวน นัยน์ตาคมกริบที่ยากจะคาดเดาอารมณ์กำลังจดจ้องมาที่เธอ... นิ่งเสียจนลาริมาร์รู้สึกเย็นเยียบไปถึงกระดูก
หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างฝืนความเจ็บปวดดันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง สองมือเล็กดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดเรือนร่างที่เต็มไปด้วยรอยรัก บรรยากาศกดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก
“มีอะไรก็พูดมา”
เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยพลางอัดควันบุหรี่เข้าปอดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนพ่นควันขาวสายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าหวานที่ซีดเซียว
ลาริมาร์เม้มริมฝีปากแน่นสองมือบีบเข้าหากันใต้ผ้าห่ม เธอรู้ว่าเขากำลังรอฟังคำแก้ตัว...
“มาร์ไม่ได้ทำจริงๆ นะคะ...” เสียงหว
