หลายวันผ่านไป...
ความสัมพันธ์ระหว่างมาเฟียหน้ามึนกับว่าที่คุณแม่ลูกสองก็ยังคงอยู่ในสถานะคลุมเครือ
แม้ลาริมาร์จะยอมพูดคุยด้วยบ้างประปราย แต่ความโกรธเคืองก็ยังไม่ลดลงเลยสักนิด โดมินิคพยายามง้อด้วยวิธีอ้อมๆ (ที่แสนจะงุ่มง่ามและเอาแต่ใจ) หลายต่อหลายครั้ง แต่ก็จบลงด้วยความพ่ายแพ้ราบคาบ
ร้อนถึงมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ต้องบากหน้ามาพึ่งพาสมาคมเพื่อนรัก เพราะวันนี้มีนัดรวมตัวสังสรรค์กันพอดี ซึ่งนานๆ ทีเพื่อนซี้แก๊งนี้จะเคลียร์คิวว่างตรงกันได้
ภายในห้องวีไอพีโรงแรมหรู...
บรรยากาศที่ควรอบอวลไปด้วยกลิ่นซิการ์และวิสกี้ราคาแพง กลับกร่อยสนิทเมื่อโดมินิค เลอกรองจ์ นั่งหน้าบอกบุญไม่รับในมือไม่ได้ถือแก้วเหล้าคริสตัลเหมือนทุกที แต่กลับเป็นน้ำส้มคั้นสีเหลืองสดใส!
“มึงแน่ใจนะว่ามึงคือมาเฟีย ไม่ใช่เด็กอนุบาล”
เอเดนหนุ่มหล่อเจ้าเสน่ห์ผู้เป็นกูรูด้านผู้หญิงเอ่ยแซวขึ้น นัยน์ตาพราวระยับจ้องมองแก้วน้ำส้มในมือเพื่
