เวลาต่อมา...
ร้านอาหารญี่ปุ่นสไตล์โอมากาเสะระดับพรีเมียม...
ภายในห้องวีไอพีส่วนตัว บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กๆ ตามประสาครอบครัวที่มีเด็กวัยกำลังซน
ลาริมาร์กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมถ้วยชามและอาหารให้ลูกชาย โดยมีมาร์คัสนั่งอยู่ฝั่งซ้ายมือของเธอ ส่วนโดมินิค... ถูกไล่ให้ไปนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างโดดเดี่ยว
“หม่ามี้... มาร์คอยากกิงอันนี้ยยย”
เด็กน้อยใช้นิ้วป้อมๆ ชี้ไปยังซูชิไข่หวานหน้าตาน่ากินที่วางอยู่กลางโต๊ะ ก่อนอ้าปากกว้างรอรับการป้อนอย่างรู้งาน “อั้มมมม...”
“ได้เลยครับคนเก่งของหม่ามี้”
ลาริมาร์ยิ้มหวาน คีบซูชิชิ้นพอดีคำป้อนเข้าปากลูกชายอย่างทะนุถนอม หยิบกระดาษทิชชูมาซับมุมปากที่เลอะให้อย่างเบามือ “อร่อยไหมครับ”
“อาหย่อยที่ฉุดเยยยย หม่ามี้ป้อนมาร์คอีกน้าาา” เด็กน้อยอ้อนเสียงหวาน ซุกใบหน้าจิ้มลิ้มถูไถกับแขนเรียวอย่างประจบประแจง
ความรักใคร่กลมเกลียวของสองแม่ลูก ท
