เวลาต่อมา...
กระเป๋าแพทย์ใบใหญ่ถูกปิดลงพร้อมเสียงถอนหายใจหนักหน่วงของศัลยแพทย์หนุ่ม หมอณอนปรายตามองร่างที่หลับอยู่บนเตียง ใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากบอบช้ำมีรอยแตกจนห้อเลือด เป็นภาพที่น่าเวทนาจนคนเป็นหมออย่างเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธเคืองแทน
หมอณอนหันขวับไปมองตัวต้นเหตุที่ยืนหน้าตึงอยู่มุมห้อง ก่อนเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อเพื่อนรักแล้วลากตัวออกไปคุยกันที่ระเบียงด้านนอก
“กูให้ยาอะไรไม่ได้นอกจากวิตามินบำรุง แล้วก็ปล่อยให้น้องนอนพักมากๆ” น้ำเสียงกดต่ำแต่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด “มึงทำเหี้ยอะไรลงไปดอม มึงถึงทำให้น้องสติแตกได้ขนาดนี้!”
โดมินิคยืนพิงระเบียง ล้วงกระเป๋ากางเกง นัยน์ตาคมมองออกไปในความมืด เขาไม่ได้แก้ตัว ไม่ได้ตอบโต้ สันกรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนขึ้นริ้ว
“มึงเงียบทำไม! มึงก็รู้อยู่เต็มอกว่าตอนนี้น้องอยู่ในภาวะแบบไหน!” หมอณอนตะคอกใส่หน้าเพื่อนอย่างเหลืออด “ร่างกายก็เปร
