เวลาล่วงเลยผ่านไปจนเข้าสู่ช่วงสัปดาห์สุดท้ายก่อนถึงงานแต่งงานระหว่างสองตระกูลใหญ่
ทุกอย่างในคฤหาสน์ดูวุ่นวายไปหมด ยกเว้นก็แต่บริเวณห้องนั่งเล่นโซนด้านหลังในเช้าวันนี้ ที่มีกลิ่นตลบอบอวลชวนวิงเวียนลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ
“หม่ามี้... กลิ่นเหม็นเหมือนตดง่ะ มาร์คเหม็น”
เด็กน้อยยืนบีบจมูกตัวเองแน่น หน้าตายุ่งเหยิงถอยร่นไปยืนหลบอยู่หลังโซฟา โดมินิคเองก็นั่งหน้าตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปม ฝ่ามือหนายกขึ้นปิดจมูกด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างปิดไม่มิด
“เหม็นก็ถอยไปไกลๆ สิคะ มาร์จะกิน”
ลาริมาร์ตอบเสียงห้วนไม่สนใจอาการรังเกียจของสองพ่อลูก หญิงสาวนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นพรมตรงหน้าโต๊ะเตี้ย จ้องมองทุเรียนหมอนทองพูอวบอ้วนสีเหลืองทองในจานด้วยสายตาเป็นประกาย
ช่วงหลายวันมานี้มีอาการแปลกๆ และกำเริบหนักขึ้นทุกที นอกจากจะเวียนหัว หน้ามืด และอารมณ์แปรปรวนแล้ว จู่ๆ ก็อยากกินทุเรียนขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งๆ ที่
