ภาพความทรงจำอันขมขื่นค่อยๆ เลือนหายไป
"ฮึก... มาร์ขอโทษ... มาร์ขอโทษค่ะเฮียดอม..."
หญิงสาวร้องไห้จนตัวสั่นโยน ความรู้สึกผิดที่แบกรับมาตลอดหลายปียังคงตามหลอกหลอน ต่อให้ตอนนี้เขารู้ความจริงทั้งหมดและยกโทษให้เธอแล้ว แต่แผลเป็นที่เธอฝากไว้ในชีวิตเขามันใหญ่โตเหลือเกิน
ถ้าเพียงแต่ตอนนั้นเธอเข้มแข็งกว่านี้... ถ้าเพียงแต่เธอเชื่อใจเขา... เขาคงไม่ต้องไปทนทุกข์ทรมานอยู่ในคุกถึงสามปี
หมับ!
จู่ๆ อ้อมแขนแกร่งที่คุ้นเคยก็สอดเข้ามากอดรัดจากด้านหลัง ลาริมาร์สะดุ้งเฮือก สัมผัสได้ถึงปลายจมูกโด่งที่กดจูบลงบนขมับชื้นเหงื่ออย่างแผ่วเบา
"หนีมาร้องไห้อะไรตรงนี้หืม... เด็กงี่เง่า"
น้ำเสียงทุ้มพร่าที่เต็มไปด้วยความงัวเงียแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน ทำเอาลาริมาร์ยิ่งปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ หญิงสาวหันขวับกลับไปซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างของคนที่เพิ่งตื่นนอน สองมือเล็กกำเสื้อคลุมเขาไว้แน่น
"ฮือออ... เฮียดอม... มา
