คืนวันเดียวกัน...
ลาริมาร์ในชุดคลุมท้องผ้าเนื้อนิ่มนั่งพิงหมอนใบโตอยู่บนเตียง อายุครรภ์ที่ไตรมาสสุดท้ายทำให้หน้าท้องใหญ่โตโค้งนูนอึดอัด ร่างกายอุ้ยอ้ายมีอาการบวมน้ำตามประสาคนใกล้คลอด
ทว่าเธอกลับไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้าจนเกินรับไหว เพราะมีมาเฟียร้ายที่ตอนนี้กลายร่างเป็นทาสรัก คอยปรนนิบัติพัดวีอยู่ไม่ห่าง
โดมินิคนั่งอยู่ปลายเตียง ท่อนบนเปลือยเปล่าสวมเพียงกางเกงนอน เขาวางเท้าเรียวเล็กที่ตอนนี้บวมเป่งพาดลงบนตักแกร่ง ฝ่ามือหนาชโลมออยล์บำรุงผิวกลิ่นหอมอ่อนๆ ค่อยๆ ลงน้ำหนักบีบนวดฝ่าเท้าและน่องให้เธออย่างเชี่ยวชาญ
"เจ็บไหม... เฮียลงน้ำหนักแรงไปหรือเปล่า"
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างใส่ใจ นัยน์ตาคมกริบช้อนขึ้นมองใบหน้าหวานเพื่อเช็กปฏิกิริยา
"ไม่ค่ะ... กำลังดีเลย" ลาริมาร์ระบายยิ้มปล่อยตัวตามสบายให้สามีช่วยคลายความปวดเมื่อย
ดวงตากลมโตจดจ้องมองฝ่ามือใหญ่ที่กำลังบีบนวดให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่แสนอบ
