บทที่ 22: ข้ออ้างของคนพาล (NC 25+++)

2117 คำ

โดมินิคคำรามลั่นขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูด สวนสะโพกอัดกระแทกเน้นๆ อีกสี่ห้าครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าไปในตัวเธอทุกหยาดหยด! ความอุ่นวาบแผ่ซ่านเติมเต็มช่องทางรักจนล้นทะลัก ร่างอวบอิ่มหอบหายใจเหนื่อยหอบ ขาเรียวสั่นพั่บๆ แทบยืนไม่ไหวดีที่โดมินิครั้งเอวเธอไว้ ค่อยๆ ถอดถอนลำใหญ่สีชมพูระเรื่อที่ชุ่มไปด้วยน้ำรักออกจากร่องสวาทที่ตอนนี้บวมเป่งและแดงช้ำจากบทรักที่แสนหยาบโลน น้ำสีขาวขุ่นผสมน้ำใสไหลย้อยลงมาตามเรียวขา มือหนาจับไหล่บางให้หมุนตัวกลับมาประจันหน้ากัน อกกำยำกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ นัยน์ตาที่เคยบ้าคลั่งเริ่มอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อได้รับการปลดปล่อย ทว่าฤทธิ์ยายังคงพลุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือด แหมะ... แหมะ... หยดเลือดสีสดหยดลงบนพื้นเป็นทางยาว บาดแผลฉกรรจ์ที่ต้นแขนขวาฉีกขาดจากการเกร็งกล้ามเนื้ออย่างหนัก เลือดสีแดงฉานไหลทะลักอาบไล้รอยสักลายเสือจนดูสยดสยอง แต่เจ้าของร่างกลับ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม