หลายวันผ่านไป...
ภายในห้องแต่งตัว... มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลกำลังยืนจ้องเงาสะท้อนตัวเองผ่านกระจกตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นึกถึงคำแนะนำ(ปนหลอกด่า) ของไอ้เพื่อนตัวดีอย่างเอเดนที่บอกให้เขายิ้มเข้าไว้
เขาพยายามขยับกล้ามเนื้อบนใบหน้า มุมปากหยักค่อยๆ ยกขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมดุกดให้ดูอ่อนโยนลง ทว่าภาพที่สะท้อนออกมากลับดูเหมือนฆาตกรโรคจิตที่กำลังเตรียมจะหั่นศพมากกว่ารอยยิ้มพิมพ์ใจ!
“แด๊ดดี้ทำอารายน่ะ... ปวดขี้หยอ?”
เสียงเล็กดังขึ้นจากด้านหลังทำเอาคนกำลังฝึกยิ้มสะดุ้งเฮือก! โดมินิคหันขวับไปมอง ก็พบกับลูกชายตัวกลมที่กำลังยืนกอดตุ๊กตาไดโนเสาร์ เอียงคอจ้องมองเขาด้วยแววตาฉงนสงสัย
“ปวดขี้อะไร แด๊ดดี้กำลัง... กำลังบริหารกล้ามเนื้อหน้าต่างหาก” แถสีข้างถลอกรีบปรับสีหน้าให้กลับมาขรึมตามปกติ
มาร์คัสกะพริบตาปริบๆ ก่อนเดินเตาะแตะเข้ามายืนใกล้ๆ ขาพ่อ แหงนหน้าขึ้นมอง “แด๊ดดี้หน้าบูด หม่ามี้ม่ายให้
