บทที่ 91. ผู้ชายแปลกหน้า-1

1 ปีต่อมา... อิตาลี… คฤหาสน์เลอกรองจ์... บรรยากาศวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษเมื่ออลิซพาน้องเอวาเดินทางมาหาลาริมาร์ถึงที่บ้าน “ดูสิคะ... ใครมาหาอามาร์เอ่ย” อลิซเอ่ยด้วยรอยยิ้มขณะประคองร่างอวบอ้วนของลูกสาววัยหนึ่งขวบที่อยากเดินด้วยตัวเอง “น้องเอวาของอามาแล้วเหรอคะ” ลาริมาร์ที่กำลังเก็บของที่แมทธิวทำรกไว้รีบถลาเข้าไปหาหลานสาวทันที หญิงสาวรวบตัวเด็กหญิงตัวน้อยขึ้นมากอดแนบอกอย่างแสนรัก น้องเอวาในวัยหนึ่งขวบดูน่ารักจนใจเจ็บ แก้มขาวนวลยุ้ยจนน่าฝังจมูกลงไปหนักๆ ดวงตากลมนิ่งสีนิลที่ถอดแบบมาจากโอนิกซ์ผู้เป็นพ่อ ทำให้ลาริมาร์มองทีไรก็อดคิดถึงพี่ชายไม่ได้ “น่ารักจังเลยค่ะพี่อลิซ... ดูสิ ดวงตาเหมือนพี่โอนิกซ์ไม่มีผิดเลย ยิ่งยิ้มแบบนี้อามาร์ใจละลายหมดแล้ว” ลาริมาร์ฟัดแก้มหลานสาวอย่างมันเขี้ยว จนเด็กน้อยหัวเราะชอบใจดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอด โดมินิคที่นั่งจิบกาแฟอยู่บนโซฟาใกล้ๆ ทอดสายตามองความอ่อนโยนต