หลังจากที่มาร์คัส เจ้าลูกชายตัวแสบออกไปซื้อของเล่นกับบอดี้การ์ดคนสนิทอย่างคริส คฤหาสน์เลอกรองจ์ในช่วงสายก็ดูจะสงบลง... ถ้าไม่นับเสียงเจื้อยแจ้วของใครบางคนที่พยายามประกาศอาณาเขตเหนือตัวหม่ามี้
โดมินิคในชุดลำลองนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับลาริมาร์ที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหมอนใบโต โดยมีแมทธิวนั่งอยู่บนตักนิ่ม มือน้อยๆ สองข้างเกาะหนึบอยู่กับหน้าอกหม่ามี้ไม่ยอมปล่อย
“เขยิบไปหน่อยสิไอ้อ้วน แด๊ดดี้จะนั่งกับเมีย” โดมินิคส่งเสียงดุไม่จริงจังนัก พลางขยับตัวเข้าใกล้ลาริมาร์จนไหล่เบียดกัน
“แอ้! บะบะบะ!”
แมทธิวหันขวับมามองค้อนแด๊ดดี้ทันควัน นัยน์ตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มจ้องมองผู้มาใหม่เขม็ง พอเห็นมือแด๊ดดี้พยายามเอื้อมมาโอบเอวหม่ามี้ เจ้าเด็กอ้วนก็อ้าปากกว้างเตรียมงับทันที
“เฮ้ย! นี่เห็นแด๊ดดี้เป็นน่องไก่หรือไง!” โดมินิคชักมือกลับแทบไม่ทัน “หนูมาร์ ดูลูกหนูสิ จะกินหัวเฮียอยู่แล้วเนี่ย หวงอะไรขนาดนั้นไอ้อ้วน
