แขกของงานทยอยกลับกันแล้ว เหลือเพียงบรรดาพวกพี่ ๆ ที่ยังอยู่ ส่วนฉันเองก็ต้องกลับเพราะนีน่าก็เมาไม่ต่าง
“งั้นแคนดี้ขอตัวกลับก่อนนะคะ นีน่าเมามากแล้วด้วย”
“จะขับไหวเหรอคุณแคนดี้ ดื่มไปเยอะไม่ต่างกันนะ” พี่นีนหันมาถามด้วยความห่วงใหญ่
“ไหวค่ะ ฉันยังมีสติดี” จากนั้นฉันจึงหันไปพยุงร่างเพื่อนที่เมามายขั้นสุดขึ้นมา “ตัวหนักชะมัด” ฉันพยายามพยุงนางเดินไปที่ปากประตูก่อนจะหันกลับไปมองทุกคนอีกครั้ง แต่ที่ทำให้ฉันชะงักคือสีหน้าเฮียดูไม่ดีนัก เขาพยายามไม่มองฉัน แต่กลับเบือนสายตาไปทางอื่นเรียวปากเหยียดตรงเม้ม เหงื่อซึมใบหน้าเม็ดเล็ก ๆ ให้ฉันได้เห็น ‘เขาจะไหวรึเปล่านะ’ แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง คนอยู่นี่ตั้งเยอะแยะ
“งั้นฉันขอพาเพื่อนกลับก่อนนะคะ” จากนั้นฉันก็พยุงเพื่อนที่เมามายไปนั่งที่ข้างคนขับ และขณะที่ฉันกำลังจะขึ้นรถเพื่อขับกลับไปส่งเพื่อน จู่ ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงตะโกนลั่นของพี่ ๆ
‘เฮ้อ...ไอ้แฟรงค์!!!
