หลังจากส่งพวกพี่ ๆ กลับกันหมดแล้ว ฉันก็เดินไปปิดไฟ นอนลงที่โซฟา เหนื่อยจนแทบบ้าไม่ต่างจากคนอื่น ๆ ทว่า...หลับตาได้เพียงนิด ก็ได้ยินเสียงพึมพำจากเฮียอีกแล้ว
“มายด์อย่าทิ้งเฮียไป...อย่าปล่อยให้เฮียอยู่คนเดียวแบบนี้ ” ฉันดีดตัวลุกขึ้น รีบไปมองเฮียซึ่งเขากำลังนอนฝันร้ายอยู่ ใบหน้าคิ้วขมวดเช่นเคย น้ำใส ๆ ไหลออกจากตา
‘นี่เป็นผู้ชายเจ้าน้ำตาไปแล้วเหรอเฮีย’
ถึงฉันจะพูดแบบนั้น...แต่จริง ๆ ใจฉันตอนนี้ก็เหลวเป็นน้ำแล้ว ฉันตัดสินใจลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ เตียงเขา จับมือเฮียไว้แน่น ก่อนจะฟุบนอนไม่ห่างกัน
“เฮียคะ นอนเถอะ มายด์อยู่ตรงนี้แล้ว” พวกคุณเชื่อไหมฉันเองก็พึมพำเบา ๆ ในขณะที่เขานอน แต่แล้วใบหน้าจากที่ขมวดคิ้วก็หายไป รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น...เหมือนเขารับรู้แล้วว่าฉันอยู่ตรงนี้แล้ว…
“ขอให้เฮียและมายด์ฝันดีด้วยกันบ้างนะคะ (ZZz) ”
(เช้าวันใหม่)
เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อย ๆ คลี่ออกเบา ๆ ฉันสะดุ
