ขณะที่เฮียแฟรงค์ กำลังขับรถกลับ จู่ ๆ เขาก็เลี้ยวตรงสวนยามค่ำที่ไม่ไกลจากคลับมากนัก ที่นี่คนพลุ่งพล่านทั้งคืน ไฟสว่างไปทั่วมันก็เป็นสถานที่ที่สวยดีอยู่หรอก แต่ที่ไม่เข้าใจคือเฮียจะแวะที่นี่ทำไม
“ลงรถซะ หยิบข้าวกล่องด้วย” พอประโยคนั้นออกจากปากเขา ฉันก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขาให้ฉันลงรถเพื่อให้เดินไปที่คลับเอง
“รับทราบค่ะ” ฉันเอื้อมไปด้านหลังคว้ากระเป๋ากับข้าวกล่องแล้วจึงลงจากรถ ฉันที่กำลังจะเดินเลาะฟุตพาทไป กลับโดนเฮียเรียกอีกครั้ง
“จะไปไหน...”
“คะ? ก็เดินไปคลับไงคะ”
“ใครบอกให้เธอเดินไปคลับ”
“ไม่ใช่เหรอคะ?”
“เฮ้อ...ตามมานี่” เขาเดินไปที่ม้านั่งก่อนจะตบมือย้ำให้ฉันรีบนั่งลงข้าง ๆ ซึ่งฉันก็ต้องรีบทำตามที่เขาต้องการ “ทานข้าวตรงนี้ซะ”
“...” ฉันมองหน้าเขาเพราะไม่เข้าใจ ทำไมถึงต้องให้ฉันนั่งทานที่นี่ แล้วเฮียเขาจะนั่งเฝ้าฉันแบบนี้เหรอ ทำไปทำไม
“มองหน้าฉันหาเรื่อง?”
“เปล่าค่ะเฮีย แต่แบบนี้ม
