“เฮ้...คุยอะไรกัน” เสียงของเฮียแฟรงค์ดังขึ้นมาจากด้านหลังทำให้ฉันสะดุ้งพลัน
“แล้วนี่มาหา...มีธุระอะไร” แน่นอนว่าประโยคนี้เฮียเขาไม่ได้พูดกับฉัน แต่เป็นพี่ใบหม่อน
พี่ใบหม่อนจากที่หน้ายิ้มแย้ม ก็ยิ่งฉีกยิ้มไปอีก
“หมาน้อยของใบหม่อนมาแล้วเหรอจ๊ะ” เสียงขี้เล่นของพี่ใบหม่อนยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าพวกเขาสนิทกันมากแค่ไหนมันมากว่าเพื่อนสนิททั่วไปแน่ ๆ
“ในที่แบบนี้มาเรียกว่า หมาน้อย ได้ไงกัน”
“ทำไมโกรธเหรอ ก็จะเรียก ฮ่า...”
“เออ คือว่ามายด์ขอตัวไปแต่งหน้าแต่งตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวไม่ทันได้รับลูกค้า” ฉันเห็นท่าทีพวกเขาสองคน ฉันยิ่งรู้สึกไม่ดีเอามาก ๆ สุดท้ายจึงรีบโค้งตัวก้มหน้าให้พี่ใบหม่อนกับเฮียอย่างรวดเร็วก่อนจะแจ้นเข้าห้องแต่งตัวไป และก่อนที่ฉันจะปิดประตูลง ฉันได้ยินเฮียเอ่ยกับพี่ใบหม่อนว่า
“ตามมาในห้องที เรามีเรื่องต้องคุยกัน”
“จริงจังเชียวนะ ก็ได้...ทีตอนอยู่บ้านฉัน ทำไมไม่คุย” และนั่นยิ่งทำใ
