“พี่ใบหม่อนคะ ใจเย็น ๆ นะคะ เรื่องที่เกิดขึ้น มายด์ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ทุกอย่างเกิดจากความสมัครใจค่ะ อีกอย่างเพราะเฮียมีพระคุณกับมายด์ ถ้าไม่ได้เฮียช่วยไว้ ป่านนี่มายด์อาจไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้ก็ได้”
“เห็นไหมเจ้าตัวยังไม่เดือนร้อน มึงที่เป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องจะมาเดือดร้อนทำไม”
“เพราะกูสงสารน้ากู ป่านนี้จะทุกข์ทรมานที่เห็นลูกเสเพลอย่างนี้รึเปล่านะสิ”
“แม่กูตายไปนานแล้ว ไม่ต้องมาเอามาอ้าง”
“แต่คุณน้าเคยบอกแม่ฉันไว้ว่าอยากให้มึงเติบโตมาเป็นที่รักของคนรอบข้าง แม่งเกิดมาเชื้อดี ๆ จากคุณน้ามึงเสือกเกิดมาไม่รับมาเลย”
“พูดแรงไปแล้วนะเว้ย เรื่องของครอบครัวกู เออ...กูมันเลวเพราะเชื้อพ่อกูมันแรงพอใจยัง ออกไปเลยป่ะ กูไม่อยากเห็นหน้ามึงหม่อน”
“เออ ไปก็ไปวะ น้องมายด์ออกมากับพี่ อย่าอยู่กับมันสองต่อสองแบบนี้เลย” จากนั้นฉันที่ยังนั่งหน้าเอ๋อฟังพวกเขาเถียงกันสุดติ่งก็ถูกพี่ใบหม่อนคว้าข้อมือแล้วดึงฉันออกจาก
