“กลับแล้วเหรอ”
เสียงนั้นดังมาจากทิศทางของต้นเสาขนาดใหญ่ ฝุ่นสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจจนโทรศัพท์ในมือเกือบจะร่วงลงพื้น หัวใจเธอเต้นรัวแรงเ มื่อหันไปสบตากับเจ้าของเสียงที่ยืนพิงเสาอยู่อย่างสงบนิ่ง
“เอ่อ… ค่ะ”
ฝุ่นพยายามรวบรวมสติ เชิดหน้าตอบพลางกำโทรศัพท์ในมือไว้แน่นขึ้นเพื่อซ่อนอาการสั่น
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สบายดีไหม”
วาคิมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตาคมกริบกลับจ้องมองเธอไม่วางตา
“ก็สบายดีค่ะ ไม่ได้เจ็บไม่ได้ป่วยอะไร”
เธอตอบเลี่ยงๆ พลางนึกประชดในใจว่าเขาจะมาสนใจอะไรตอนนี้
“หึ… นั่นสิ ก็คงเป็นแบบนั้นแหละ”
วาคิมยกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ฝุ่นรู้สึกใจคอไม่ดี เขาเริ่มก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ
“เอ่อ…”
ฝุ่นที่เห็นเขาขยับเข้ามาหา เธอก็ขยับเท้าถอยหนีหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ
“หึ… กลัวงั้นเหรอ”
วาคิมเลิกคิ้วถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย
“เปล่า ไ
