“เฮ้อออออ...”
ฝุ่นทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวนุ่มนิ่มทันทีที่ก้าวออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นสบู่อ่อนๆ และความเย็นจากแอร์ในคอนโดไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่ว้าวุ่นของเธอนิ่งลงได้เลย เธอนอนแผ่หลาพลางจ้องมองเพดาน ความรู้สึกน้อยใจที่สะสมมาทั้งวันในงานแต่งของปริมมันยังคงจุกอยู่ที่อก
“คนบ้า... ทำเป็นไม่รู้จักกันแท้ๆ แล้วจะเดินมาทักที่ลานจอดรถทำไมให้ใจสั่น”
เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถหน้าจอแก้เบื่อ นิ้วเรียวเลื่อนผ่านรูปงานแต่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่งความเคยชินบางอย่าง นำพาเธอไปกดเข้าหน้าเพจที่เธอแอบส่องอยู่เป็นประจำ
มันคือเพจขายของสะสมและของมีค่าจากใต้ทะเลลึก เพจที่ดูเคร่งขรึมและเป็นทางการเหมือนเจ้าของไม่มีผิด เธอรู้ดีว่านี่คือธุรกิจของวาคิม
“หึ ไหนบอกว่างานยุ่งนักหนา จนไม่มีเวลาแม้แต่จะส่งข้อความมาหาไง”
ฝุ่นเบะปากใส่หน้าจอ ปกติเพจนี้จะนิ่งสนิทมาเกือบสองเดือนแล้ว แทบไม่มีการอัปเด
