"พี่วาคิมวางฝั่นลงค่ะ พี่รู้ตัวไหมคะว่าพี่กำลังทำอะไรอยู่"
"รู้สิฝุ่น อย่าดิ้นสิเดี๋ยวก็ตกหรอก"
ทันทีที่เสียงประตูปิดลงด้วยความรุนแรงจนรถสั่นสะเทือน วาคิมก็ไม่ปล่อยให้อากาศรอบตัวได้เย็นลงแม้แต่วินาทีเดียว เขาวางร่างบางของฝุ่นลงบนเบาะข้างคนขับที่ปรับเอนไว้รอรับศึกหนัก ก่อนจะแทรกตัวเข้าหาพื้นที่แคบๆ นั้นแล้วขึ้นคร่อมร่างเธอไว้ราวกับเสือร้ายที่ตะครุบเหยื่อ
“เมื่อกี้พนักงานขัดจังหวะ ตอนนี้ไม่มีใครแล้ว มาต่อให้จบดีกว่าไหม”
วาคิมคำรามเสียงพร่า ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยไฟราคะที่ถูกจุดติดจนยากจะดับ เขาจัดการรูดซิปกางเกงยีนส์ลงอย่างรวดเร็ว งัดท่อนเอ็นยักษ์ที่แข็งขึงจนเส้นเลือดปูดโปนออกมาสู่โลกภายนอก มันกระเด้งฟาดหน้าท้องเนียนของฝุ่นจนเธอสะดุ้ง แต่ครั้งนี้ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความหิวกระหายที่พุ่งพล่านไม่แพ้กัน
“อื้อออ... พี่คิม... พะ... พอแล้ว”
ฝุ่นร้องห้ามเสียงกระเส่า แต่ทว่าเธอกับไม่ได้ปฏิเสธค
