เช้าของวันใหม่
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาสะท้อนใบหน้าหวาน ที่ดูอ่อนล้าจากการกรำศึกหนักมาตลอดทั้งคืน ฝุ่นค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกระบมไปทั่วทั้งตัว โดยเฉพาะช่วงล่างที่ยังคงรู้สึกรุ่มร้อนและหวิวโหวอย่างประหลาด
เธอยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดสายตามองหาเจ้าของร่างแกร่ง ที่นอนกอดเธอไว้จนหลับไป แต่ทว่าข้างกายกลับว่างเปล่า มีเพียงรอยยับบนหมอนและผ้าปูเตียง ที่ยืนยันว่าเมื่อคืนมีใครอีกคนอยู่ตรงนี้จริงๆ
“พี่วาคิม...”
ฝุ่นครางเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว พลางพยุงตัวลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ เพราะความเจ็บแปลบที่กึ่งกลางกาย
“อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่านะ”
แต่พอผลักประตูเข้าไปกลับพบเพียงความว่างเปล่า ความเย็นชืดของกระเบื้อง ตอกย้ำว่าเขาไม่ได้เพิ่งใช้งานมัน ฝุ่นเริ่มขมวดคิ้วมุ่น หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความสับสนแกมน้อยใจ เธอเดินกลับออกมาสำรวจรอบห้องนอนและห้
