"ฝีมือเฮียอร่อยมากเลยนะคะคุณปู่"
บรรยากาศในห้องครัวที่ควรจะเป็นสวรรค์ของคนสองคน กลับกลายเป็นโรงอาหารย่อมๆ ไปเสียอย่างนั้น เมื่อคราฟน้องชายตัวแสบวิ่งหน้าตั้งตามกลิ่นหอมเข้ามาติดๆ พร้อมกับจานเปล่าในมือ
“โอ้โหเฮีย! กลิ่นมันยั่วน้ำลายไปถึงสระว่ายน้ำเลย ขอผมจานนึงด้วยสิเฮีย สัญญาว่าจะกินให้เรียบไม่เหลือแม้แต่เม็ดข้าวเดียว”
คราฟทำตาโตพลางยื่นจานไปจ่อหน้าพี่ชายที่กำลังยืนหน้าบูดเป็นตูดหมึก
“ทำไมวันนี้คนมันเยอะจังวะ!”
คลาวด์บ่นอุบพลางตักข้าวผัดใส่จานให้คราฟอย่างกระแทกกระทั้น
“จะกินก็รีบกิน แล้วก็รีบไสหัวออกไปให้พ้นๆ ครัวด้วย รกหูรอกตาชะมัด”
ในใจของคลาวด์แอบหวังลึกๆ ว่าถ้าตักให้ทุกคนเสร็จ ปู่กับคราฟจะยกจานออกไปกินข้างนอก ทิ้งเขากับปริมไว้ในครัวสองต่อสองเพื่อสะสางรางวัลที่ค้างคาไว้ แต่ความหวังนั้นก็พังทลายลงในวินาทีต่อมา
“หนูปริม... มานั่งทานด้วยกันที่โต๊ะใหญ่เลยลูก มาๆ ปู่มีเรื่องจะคุยเร
