"ไม่ได้ละ เอาใหม่ออีกที"
คลาวด์จัดการเทข้าวผัดมรณะจานเก่าทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจกลับคืนมา เขาหันไปพยักหน้าให้ป้าแม่บ้านเป็นสัญญาณว่ารอบนี้เอาจริง โดยมีป้าคอยยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ คอยปรามมือหนาไม่ให้หนักน้ำปลาเหมือนรอบที่แล้ว
“เอาล่ะ... ใจเย็นๆ นะคลาวด์ เพื่อเมียๆ”
เขาพึมพำพลางตั้งกระทะใหม่ คราวนี้เขาเริ่มจากตีไข่ลงไปฟองนึงจนส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ค่อยๆ โรยข้าวสวยลงไปคลุกเคล้าจนเม็ดข้าวเคลือบไข่สีเหลืองทองอย่างสวยงาม ก่อนจะเหยาะน้ำปลาลงไปเพียงปลายนิ้วสัมผัส ตามคำแนะนำของป้าแม่บ้าน แล้วปิดท้ายด้วยกุนเชียงที่หั่นเต๋าจิ๋วๆ อย่างตั้งใจ
เมื่อตักขึ้นมาชิมคำแรก ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลา
“ฮื้มม! อันนี้ได้ หอม เค็มกำลังดี หวานกุนเชียงนิดๆ อร่อยมาก”
เขายื่นจานให้ป้าแม่บ้านลองชิม ซึ่งป้าก็พยักหน้ายืนยันด้วยรอยยิ้มโล่งอก
“ผ่านแล้
