"อะ... อ้าวฝุ่น"
แม่ของฝุ่นลุกขึ้น พลางมองแผ่นหลังของลูกสาวตามไปด้วย อันที่จริงทั้งพ่อและแม่รู้ดีแล้วว่าวันนี้วาคิมจะพาญาติผู้ใหญ่มา เพื่อมาสู่ขอฝุ่นลูกสาวของบ้าน แต่วาคิมบอกไว้แค่ว่าจะพาพ่อและแม่มาคุยเรื่องสินสอดทองมั่น ไม่คิดว่าทั้งคู่จะยังโกรธกันรุนแรงขนาดนี้
"ฝุ่น! หยุดเดี๋ยวนี้นะฝุ่น! พี่บอกให้หยุดวิ่งไง ฝุ่นฟังพี่ก่อน"
เสียงทุ้มทรงอำนาจของวาคิมตะโกนไล่หลังมาติดๆ เขาไม่ได้สนสายตาของพ่อและแม่ฝุ่นที่ยืนค้างอยู่บนบ้านด้วยซ้ำ เพราะกลัวว่าฝุ่นจะหนีหายไปก่อน นายหัวหนุ่มก้าวเท้าฉับๆ วิ่งตามร่างเล็กที่สั่นเทานั้นออกไปอย่างรวดเร็ว
"อย่าตามมานะ! พี่วาคิมทิ้งฝุ่นไปแล้วจะตามมาทำไมอีก! ไปตายที่ไหนก็ไปเลย! ฝุ่นเกลียดพี่"
ฝุ่นตะโกนกลับไปทั้งที่ยังสะอื้นฮัก ฝีเท้าเล็กๆ ก้าวสลับกันอย่างรนราน แต่เพราะความบอบช้ำภายในใจ ทำให้ทุกลมหายใจมันเจ็บจนแทบจะทรุดลงที่หน้าประตูบ้าน แต่เธอก็ยังแข็งใจวิ่งต่อไป เ
