“ผมยอมรับผิดทุกอย่างครับพ่อ ผมมันโง่เองที่คิดว่าการทำทุกอย่างให้พร้อม ก่อนจะมาหามันคือทางออกที่ดีที่สุด แต่ผมลืมคิดไปว่าความรู้สึกของฝุ่นมันรอไม่ได้”
น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ วาคิมเงยหน้าขึ้นมองฝุ่นด้วยสายตาอ้อนวอน แววตาที่เคยแข็งกร้าวตอนนี้มีหยดน้ำใสๆ คลอเบ้า อย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นนายหัวแดนใต้คนนี้เป็นมาก่อน
“ถ้าฝุ่นอยากให้พี่ไป พี่ก็จะไป พี่จะหายไปจากชีวิตหนูตามที่หนูต้องการ”
วาคิมเว้นจังหวะพลางสูดลมหายใจเข้าลึก
“แต่ขอให้พี่ได้ทำหน้าที่สามีที่ถูกต้องตามกฎหมายก่อนได้ไหม ให้พี่ได้ทำตามประเพณีให้พ่อกับแม่หนูไม่ถูกใครครหา หลังจากนั้นถ้าหนูยังเกลียดพี่ พี่จะยอมเดินออกไปเองโดยไม่เรียกร้องอะไรเลยสักคำเดียว”
ฝุ่นยืนนิ่งค้างไปทันทีที่ได้ยินแบบนั้น คนที่เคยทำตัวเหมือนโจรป่าในคืนนั้น กลับยอมลดตัวลงมาคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาอยู่กลางถนน เพียงเพื่อต้องการจะรับผิดชอบชื่อเสียงของเธองั้
