“ฮึก... ยาย... ยายจ๋า”
มือเล็กที่กำโทรศัพท์สั่นเทาจนแทบประคองไม่อยู่ เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจของเด็กสาวดังก้องไปทั่วห้องหรูที่เงียบสงัด
คลาวด์จ้องมองภาพนั้นด้วยแววตาที่เห็นใจเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพ่นลมหายใจทิ้งอย่างไม่สบอารมณ์ เขาเดินตรงเข้าไปหาคนตัวเล็กที่กำลังสติแตกสลาย
“หยุดร้อง!”
น้ำเสียงทรงอำนาจที่ตวาดขึ้นมาเบาๆ ทำเอาปริมสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าที่นองไปด้วยน้ำตามองเขาอย่างหวาดหวั่น แต่สิ่งที่เห็นในแววตาคมกริบคู่นั้นกลับไม่ใช่ความรำคาญใจอย่างที่คิด
“เช็ดน้ำตาซะ... แล้วลุกขึ้น เดี๋ยวฉันไปส่งเอง”
คำอาสาที่ดูเหมือนคำสั่งนั้นทำให้ปริมชะงักไปครู่หนึ่ง เธอไม่คิดว่ามาเฟียที่เพิ่งจะจ้องจะตักตวงผลประโยชน์จากร่างกายของเธอเมื่อครู่ จะเป็นฝ่ายยื่นมือเข้ามาในวินาทีที่เธอมืดแปดด้านที่สุด
“เฮีย... เฮียจะไปส่งหนูเหรอคะ”
“เออ! ถ้ามัวแต่รอแท็กซี่ ยายเธอคงไม่ได้สั่งเสียพอดี”
คลาวด์เอ่ยเสียงดุพลา
