“ก็แค่... ก็แค่เบื่อๆ ไง”
ฝุ่นโกหกปากแข็งหน้าดำหน้าแดง
“แล้วดูเขาสิ ตอนอยู่โน่นทำมาเป็นหยอดคำหวาน พูดนั่นพูดนี่ให้คนอื่นเขาใจสั่นเล่น แต่พอแยกกันกลับหายหัวไปเลย ไม่คิดจะหาทางติดต่อ ไม่คิดจะถามไถ่ว่าเพื่อนเจ้าสาวเพื่อนเจ้าบ่าวอย่างเรากลับถึงบ้านปลอดภัยไหม คนไม่มีหัวใจแบบนั้นน่ะ ชาตินี้อย่าให้ได้พบได้เจอกันอีกเลยจะดีกว่า สาธุ... ขอให้ทางใครทางมันไปตลอดกาลเลย”
“แหม... แช่งขนาดนี้เลยหรอ แต่แปลกนะคนแช่งทำไมเสียงสั่นๆ แบบนั้นล่ะฝุ่น”
ปริมแอบขำคิกคักพลางใช้นิ้วจิ้มแก้มเพื่อน
“คนปากแข็งเอ๊ย... ถ้าเขาโผล่มาตรงหน้าตอนนี้จริงๆ แกคงจะวิ่งเข้าไปเตะเขา หรือวิ่งเข้าไปกอดเขาเอาให้แน่”
“เตะสิ! เตะให้กระเด็นกลับเกาะไปเลย”
ฝุ่นตอบทันควันพลางทำหน้านิ่งขรึมกลบเกลื่อนความเศร้าที่วูบผ่านดวงตา
“คนใจร้ายที่ทิ้งให้คนอื่นรอเก้อแบบนั้น ไม่ควรได้รับความรักจากใครทั้งนั้นแหละปริม แกเลิกพูดถึงเขาเถอะ ยิ่งพู
