ดวงตากลมโตค่อย ๆ เปิดขึ้นมาช้า ๆ ความรู้สึกแรกที่รู้สึกได้คือความมึนเบลออย่างบอกไม่ถูก ร่างกายทุกส่วนดูเหมือนเบาโหวงไร้เรี่ยวแรงไปหมดและยากเกินกว่าจะขยับได้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงสามารถยืนอยู่โดยที่ไม่ล้มลงไปเพราะข้อมือถูกพันธนาการด้วยเชือกเส้นหนาที่ผูกโยงข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปกับขื่อเพดาน
นี่เธอเป็นอะไรไป...
แล้วที่นี่มันคือที่ไหน... เกิดอะไรขึ้น...
เปลือกตายังคงหนักอึ้ง แต่ถึงอย่างนั้นลำเภาก็พยายามที่จะตั้งสติ ภาพแรกที่มองเห็นคือห้องอับทึบ ไม่สิ... เรียกว่าห้องไม่ได้ ต้องเรียกว่ามันคล้ายกับโกดังมากกว่า เพราะว่ามันใหญ่กว้างขว้าง แต่พื้นที่เหยียบอยู่กลับสกปรกมอมแมมเต็มไปด้วยคราบของดินและน้ำมัน พวกลังไม้ต่าง ๆ วางกองระเกะระกะอยู่รอบ ๆ ห้อง กลิ่นของอะไรบางอย่างฉุนกึกผสมกับกลิ่นของน้ำลอยเข้ามาปะทะจมูก
เหมือนที่นี่มันจะเป็น... เรือ
เรือส่งสินค้า?
“ทะ ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่” แล
