วันคืนแห่งความโกลาหลในเมืองปาร์มานั้นผ่านพ้นไป แสงอาทิตย์แห่งวันใหม่ค่อย ๆ โผล่พ้นขึ้นมาแทนที่ พร้อม ๆ กับร่างเปลือยกายของคนสองคนที่นอนหลับใหลกอดกันอยู่บนเตียงนุ่ม
“ไม่เอา! ออกไปนะ! ฮึก ยะ อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ฮึก!”
เฮือก!!
ร่างบางของลำเภาสะดุ้งเฮือกลืมตาเบิกกว้าง ใบหน้าหวานกำลังตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด บนหน้าผากนั้นชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อที่ผุดขึ้นมาเป็นเม็ด ๆ สองข้างแก้มยังคงเปียกปอนไปด้วยคราบจากหยดน้ำตา เสียงลมหายใจหอบรัวเร็วราวกับไปออกแรงวิ่งมาจนเหนื่อย
ฝันงั้นเหรอ?
“เภา... คุณฟื้นแล้วเหรอ รู้สึกยังไงบ้าง” เสียงนุ่มที่ดังมาจากข้าง ๆ ทำให้ลำเภารีบหันไปมอง
“คะ คุณเหนือ” แวบแรกที่เห็นหน้าของชายหนุ่ม ลำเภาก็ผุดลุกขึ้นนั่งแล้วโผเอนตัวเข้าไปกอดอีกฝ่ายไว้แน่นทันที
“ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหมคะ ปะ เป็นคุณจริง ๆ ด้วย” แม้ศีรษะจะยังมึนงง อีกทั้งร่างกายยังรู้สึกรวดร้าว แต่ลำเภาก็พยายามฝืน ใจก็สั่นแล
