ถ้าบอกว่ามีสึนามิกำลังถล่มเมืองปาร์มาเหนือเมฆก็ยังไม่ตื่นตกใจเท่ากับในเวลานี้ มือหนารีบคว้าเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของพวกเขาทั้งคู่ไว้อย่างรวดเร็ว
“ว๊าย! นะ น้องอิง” ลำเภาเองก็ตกใจมากไม่แพ้กัน ใบหน้าหวานถอดสีทันที
“ขะ ขอโทษค่ะ พะ พอดีคือน้องอิงตื่นแล้วร้องหาปะป๊า ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณกำลังเอ่อ... ฉันก็เลย” ไมร่าที่ตามอิงจันทร์มาด้วยถึงกับพูดติด ๆ ขัด ๆ ใบหน้าแดงก่ำเลิ่กลั่ก มือก็ยกขึ้นเกาท้ายทอยแก้เก้ออย่างคนทำอะไรไม่ถูก
“มาส่งน้องอิงให้เรียบร้อยแล้วถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” ก่อนจะรีบสละเรือแล้วหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที
“เป็นอะไรไปครับคุณไมร่า คุณเหนือยังไม่ตื่นเหรอ” โรมที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้องเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั้นรีบเดินออกมาหลังจากที่เข้าไปได้เพียงไม่นาน และคนที่เปิดประตูให้ทั้งสองคนเข้าไปก็คือเขาเอง
“คุณไมร่าครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ตอบโรมจึงเอ่
