“อะไรกันน่ะ ทำไมน้องอิงถึงเรียกหนูว่าแม่ได้ แต่ทำไมเฮียถึงเรียกหนูว่าเมียไม่ได้”
ลำเภาปรายตามองคนตรงหน้าที่กำลังทำท่าทางงอแงราวกับเด็กสิบขวบ ก่อนใบหน้าหวานจะส่ายไปมาเล็กน้อย “อะไรกันคะคุณเหนือ นี่กำลังอิจฉาลูกของตัวเองเหรอคะ”
“เนี่ย แล้วเมื่อไรจะเลิกเรียกว่าคุณสักที ก็บอกแล้วไงว่าต่อไปนี้ให้เรียกเฮีย ถ้าไม่ใส่ใจกันแบบนี้เฮียจะงอนจริง ๆ แล้วนะ” ยิ่งได้ยินสรรพนามที่อีกฝ่ายเรียกเหนือเมฆก็ยิ่งไม่สบอารมณ์ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนยุ่ง แค่ถูกสั่งห้ามว่าไม่ให้เรียกเมียก็เซงจะแย่
“โอเคค่ะ เฮียก็เฮีย... เฮียเหนือ พอใจไหมคะ” หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ไม่ใช่ว่าไม่ใส่ใจสักหน่อย แต่เธอแค่ยังไม่ชินนี่นา ก่อนหน้านี้สถานะของพวกเธอยังเป็นนายจ้างกับลูกจ้างอยู่เลย เปลี่ยนสถานะไวแบบนี้มันก็มีแอบทำตัวไม่ถูกเหมือนกันนะ และสุดท้ายลำเภาก็ได้ข้อสรุปว่าคนบ้านนี้เอาแต่ใจทั้งพ่อทั้งลูกจริง ๆ
“คุงแม่ขา~ น้อ
