“ปะป๊าขา ทำไมเราไม่ขับรถมากันล่ะคะ” อิงจันทร์เอ่ยถามผู้เป็นพ่อในขณะที่พวกเขาทั้งหมดนั้นกำลังนั่งอยู่บนรถแท็กซี่เพื่อมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านคาสเตลโมลากัน
“ที่นั่นเป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ ค่ะ มันไม่ค่อยมีที่จอดรถ อีกอย่างนั่งแท็กซี่ไปกันก็สะดวกกว่าด้วย แค่สิบนาทีก็ถึงแล้วค่ะ”
“แย้วถ้าปะป๊าหาคนเจอแย้วพวกเราจะได้เที่ยวกันต่อไหมคะ น้องอิงอยากไปเที่ยวกับปะป๊าต่อค่ะ” อิงจันทร์ถามอีกครั้ง แววตาก็เป็นประกายราวกับกำลังเฝ้ารอคอยคำตอบ
“ได้เที่ยวสิคะ แต่ว่าเราต้องกลับไปที่บ้านก่อน แล้วหลังจากนั้นปะป๊าก็จะพาน้องอิงไปเที่ยวที่อื่น ๆ อีกดีไหมคะ น้องอิงอยากไปที่ไหนก็บอกปะป๊าได้เลย”
“ดีค่ะ น้องอิงอยากไปเล่นฉะกีบนภูเขาหิมะ”
“ได้เลยค่ะ เดี๋ยวปะป๊าพาไปนะ” เหนือเมฆยกมือขึ้นมาลูบที่ศีรษะของลูกสาวอย่างเอ็นดู
“เย่ ๆ ๆ จะได้เจอเจ้าหญิงหิมะแย้ว”
เหนือเมฆเหลือบสายตามองไปที่พี่เลี้ยงสาวอย่างลำเภาที่นั่งอยู่อีก
