“ฮืออ ปะป๊าขา น้องอิงไม่อยากกลับ ทำไมเราต้องกลับกันด้วยคะ แล้วเราจะได้กลับมาที่นี่กันอีกไหม ฮืออ น้องอิงยังไม่ได้หาแด๊ดดี๊เลย ทำไมแด๊ดดี๊ไม่มาหาน้องอิง!” เสียงร้องไห้กระจองอแงของเด็กหญิงตัวน้อยดังลั่นไปทั่วทั้งสนามบินนานาชาติมิลานมัลเปนซา ในขณะที่อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเสียงพนักงานภาคพื้นดินจะประกาศเรียกให้ขึ้นเครื่อง
วันนี้คนที่มาส่งพวกเหนือเมฆขึ้นเครื่องมีหวังเฉิน อาหวัง และก็มาคัส พวกบอดี้การ์ดของบาเนทท์ทยอยพากันเดินทางกลับไปตั้งแต่เมื่อวันก่อนแล้ว
“น้องอิง วันนี้แด๊ดดี๊เขาติดประชุมน่ะลูก เลยไม่ได้มาส่งพวกเรา แต่เดี๋ยวเราค่อยโทรหาแด๊ดดี๊ทีหลังก็ได้เนอะ” เหนือเมฆเอ่ยปลอบลูกสาว แต่ดูท่าว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมฟังอะไรทั้งสิ้น
“ไม่เอา! ทำไมแด๊ดดี๊ถึงไม่มา ฮือ น้องอิงจะหาแด๊ดดี๊เดี๋ยวนี้”
เหนือเมฆเองตอนนี้ก็จนปัญญาไม่รู้ว่าจะทำยังไง เขาทำได้แค่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางลำเภา คนอื่น ๆ ก็ได้แ
